Welkom bij Plan International.
Fijn dat je onze site bezoekt! Plan International maakt gebruik van cookies. Heel handig voor ons maar zeker ook voor jou. Want met cookies zorgen we er o.a. voor dat we de website gebruiksvriendelijker kunnen maken en we je een fijne ervaring kunnen bieden. Daarnaast zetten we bijvoorbeeld cookies van Google in om activiteiten op onze website te analyseren en onze pagina's te verbeteren. En we plaatsen ook cookies van o.a. Microsoft, Facebook en Twitter voor social media- en advertentiedoeleinden. Zo kunnen wij gerichte campagnes voeren om meer mensen te bereiken zoals jij. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. Je kunt je toestemming altijd weer intrekken. Lees meer hierover in ons cookiebeleid.

Fietsers bloggen live vanuit Vietnam – November

  • 6 november 2019

18 avonturiers zijn de uitdaging aangegaan om 425 km te fietsen door Vietnam. Alle fietsers hebben vooraf minimaal € 4.000 aan sponsorgeld opgehaald, waarmee ze het werk van Plan International steunen in de strijd tegen kindhuwelijken in Vietnam. Onderweg bezoeken de deelnemers diverse Plan projecten om zo met eigen ogen het verschil dat deze projecten maken te zien. Ben je benieuwd naar hun ervaringen en avonturen? Lees hieronder de persoonlijke blogs van de deelnemers.

Wil jij ook een onvergetelijke challenge aangaan? Kijk hier voor meer informatie.

Ons laatste avondje

Door: Jessica Brouwer

Afgelopen december heb ik Susan leren kennen op een ander reisje en in januari stuurde ze dit idee door. En ineens is het november en zitten we zomaar op de fiets de eerste dag. Maar wat een ongelofelijke pech dat Susan al bij de eerste afdaling over de kop moest slaan. Dus bij deze de bikkel van de reis, want na de derde dag zat ze alweer gedeeltelijk met pijnstillers en veel pijn op de fiets. En dan het dokters-dreamteam dat haar zo geweldig verzorgde. Pieta onze vrolijke grappige dokter, het fijne mens Gerard de huisarts en de lieve verzorgende Anouk de wondverzorger. Echt een top team! Maar aan alle mooie dingen komt ook een einde.

Cycle for Plan Vietnam Jessica (1)
Foto: Eva Meylink

Vanmorgen in de bus naar Hanoi waren we er allemaal stil van. We reden onze grootste klim van 18 km met de bus terug naar beneden en iedereen deelde zijn bochtjes met zware momenten. We hebben nog een hoop te verwerken en veel om terug te kijken want wat was het veel. Naarmate de week vorderde werden de borrels steeds gezelliger en de etentjes steeds luidruchtiger. Soms lachen met dikke tranen. Elke avond voor het eten het spannende moment ‘wie krijgt deze keer de kleurrijke traditionele Vietnamese rok’ en mag daar een dag in paraderen. Het bracht ons steeds dichter bij elkaar. Net als het wildplassen en natuurlijk het finish moment. Ook de muziek in de bus ging steeds harder en er werd door iedereen keihard meegezongen en gedanst.

Cycle for Plan Vietnam Jessica (2)
Foto: Eva Meylink

Vanavond is ons laatste avondje en we gaan nog een keer los met samen eten en de karaoke. En dan vliegt morgen iedereen bij het ontbijt uit. Terug naar huis, met de nachttrein naar het zuiden, op de motor rondtrekkend, paar dagen in Hanoi of even een paar dagen luieren op een eiland. Terugkijkend op een groots avontuur met een lach en een traan en veel mooie mensen.

Cycle for Plan Vietnam Jessica (3)
Foto: Eva Meylink

Wát een dag!

Door: Nancy van Bekkum

Wat een enerverende dag vandaag! Een bezoek gebracht aan een school en de sponsorkinderen. Al fietsend het schoolplein oprijden, met allemaal blije kinderen, zo bijzonder om hier getuige van te zijn! En niet te vergeten iedereen uit het dorp die ons op staan te wachten met hun camera’s inclusief de burgemeester.

Ongelooflijk wat een problemen deze community heeft. Hele basale dingen als hygiëne, voorlichting en scholing is nog ver te zoeken. Kinderen met een achterstand in hun ontwikkeling en die ondervoed zijn. Gezinnen die voor een dollar rond moeten komen. Plan heeft al heel wat bereikt, maar er is nog een lange weg te gaan.

Cycle for Plan Vietnam Nancy (2)
Foto: Eva Meylink

Vandaag begonnen met een balspel met alle kinderen; wat leuk om te doen. Ik kijk om me heen of ik ‘mijn mannetje’ ergens zie staan. Wat lijken alle kinderen op elkaar, de ene is nog schattiger dan de ander. Ik word geroepen… Huy – ‘mijn sponsorkind’ – kan niet aanwezig zijn, hij is ziek en ligt in het ziekenhuis. Met de vraag of ik op ziekenbezoek wil gaan, 1 km verderop. Pieta, onze meereizende dokter, gaat met me mee. Samen stappen we op de brommer en rijden richting de kliniek, m’n hart klopt in m’n keel, zo spannend.

Een prachtige vrouw staat met tranen in haar ogen op me te wachten. Ze is blij me te zien, de moeder van Huy. Onbevangen loop ik de zaal binnen, ik als verpleegkundige ben wel wat gewend denk ik…

Daar ligt het jongetje van de foto. Hij is ziek, heel ziek, blosjes op z’n wangen, hij heeft een infuus en hij hoest. De tolk vertelt dat hij ook bloed heeft gespuugd.

Wat kan ik doen?! Ik pak m’n tas met ballonnen, wat stickers en bellenblaas en begin de mooiste bellen te blazen. Hij lacht, hij vindt het leuk! Hij wil ook blazen… hij gaat rechtop zitten. Hij wil spelen, dat is een goed teken! Ik blaas ballonnen op en hang ze aan zijn infuuspaal. Vandaag maak ik van zijn ziekenhuisdag een feestje! Lieve Huy, jij bent sterk, jij redt het wel!

 

Deze dag is voor mij heel dubbel, wat een blije kinderen, maar tegelijkertijd zijn ze zo kwetsbaar. Een kind is zo afhankelijk van de omgeving waar het opgroeit. Ineens denk ik aan mijn meiden van dertien en veertien jaar, wat zou ik die nu graag even een knuffel willen geven!

We moeten weg…. De eindstreep, op de fiets richting finish. Ik geef alles de laatste kilometers. Dit pakken ze mij niet meer af!! Gehaald, voor de meisjes in Vietnam!!

Cycle for Plan Vietnam Nancy (3)
Foto: Eva Meylink

Pittige klim

Door: Charlotte van Wees

Het is vandaag mijn beurt voor een blog, maar ik had beter een vlog kunnen maken. Het is namelijk gewoon onbeschrijfelijk hoe mooi het hier is. Prachtige bergen, rijstvelden zover het oog reikt: wat een geweldige natuur.

Vandaag was het fietsdag 6, de een-na-laatste fietsdag maar wel de laatste echt lange en zware fietsdag. En dat het vandaag dag 6 was kon je aan het begin van de dag meteen merken. Voordat we überhaupt een keer de trappers hadden rondgedraaid voelden sommigen al de zadelpijn. De dag begon dus, behalve met pannenkoeken (!!!), met een oeh en een ah en niet alleen vanwege de prachtige omgeving…

Cycle for Plan Vietnam Charlotte (3)
Foto: Eva Meylink

Na 50 kilometer vlak te hebben gefietst hadden we een lunchpauze. Lekker een soepje gegeten en erna klaarstomen voor de klim van de dag van 18 kilometer! Voordat we naar de top klommen zag ik eerst nog een dal, figuurlijk dan. Ik struikelde namelijk over een afwasemmer en viel languit op straat.. Tja, sommige Aziatische gebruiken blijven wennen, en een enorme afwasemmer had ik dan ook niet op de stoep verwacht.

Cycle for Plan Vietnam Charlotte (2)
Foto: Eva Meylink

De klim begon goed en soepel. Op ongeveer de helft maakten we een stop om water te drinken, want van deze temperaturen droog je uit en door al het zweten moeten we onszelf goed blijven hydrateren. De tweede helft was pittig. Onderweg hielpen we elkaar, soms genietend van het uitzicht, soms emotioneel van de hitte en de stevige klim. Maar eenmaal boven was het warme ontvangst van zo’n fijne groep hartverwarmend. Yes, gered!

Cycle for Plan Vietnam Charlotte (1)
Foto: Eva Meylink

Het laatste stukje was heuvelafwaarts richting het binnenland. Onderweg zagen we veel boerderijen. ‘Hutjes’ die zo om lijken te kunnen waaien, maar met de meest aardige en vriendelijke mensen op de stoep ervoor. Het contrast tussen de wereld hier en mijn wereld blijft onwerkelijk. Ik merk ook op de fiets dat ik emotioneel word van sommige verschillen. Het geluk van een kind bestaat hier al uit het krijgen van een ballon. Wat er ook speelt in een land, laat het vooral de kinderen zijn.

Een wereld van uitersten

Door: Peter en Gerard

Wij zijn Peter en Gerard, in het dagelijks leven financieel adviseur en huisarts. Beroepen die in Noord-Vietnam weinig bestaansrecht hebben. We strijden samen met 16 andere Cycle for Plan-deelnemers om kindhuwelijken de wereld uit te trappen. Iets wat voor ons onwerkelijk, maar in Noord-Vietnam de harde realiteit is.

Cycle for Plan Vietnam Peter en Gerard (1)
Foto: Eva Meylink

Vandaag staat er een tocht van 88 kilometer op het programma van Yen Minh naar Ha Giang, de langste tot nu toe. Ook deze rit heeft twee uitersten: hoge pieken afgewisseld met diepe dalen. Het is afzien in een prachtige omgeving met een geweldig uitzicht, over al het moois wat Vietnam te bieden heeft. Dus afstappen is geen optie, terwijl ik (Peter) bij de hoge pieken de ondergrens van dichtbij heb gezien. Een stemmetje fluisterde dan het liedje ‘busje komt zo’ in mijn oren… Fietsend heb ik deze tocht volbracht. De prachtige plaatselijke bevolking die langs de weg stond, sleepte ons er op de moeilijke momenten doorheen.

Cycle for Plan Vietnam Peter en Gerard (3)
Foto: Eva Meylink

Het zijn echt uitersten: de westerlingen die afzien, zweten en toch allemaal graag hun fietsdoel willen halen en de arme, maar vrolijk lachende en ontspannen Vietnamese bevolking die ons continu zwaaiend en enthousiast onthaalt. Mensen die ondanks hun, in onze ogen, mindere situatie gelukkig zijn en ontspannen hun ding doen. Ze zitten rustig achter een appelkraampje. Spelen met een maïskolf of een ballon. Proberen een waterbuffel uit de modder te krijgen. Zingen vrolijk op een schoolplein.

Cycle for Plan Vietnam Peter en Gerard (2)
Foto: Eva Meylink

Wij weten waarom we deze actie begonnen zijn. Want het is natuurlijk verschrikkelijk dat kinderen worden uitgehuwelijkt, uitgebuit en geen kans krijgen zichzelf te ontplooien. Om dat te verbeteren hebben vele sponsors vrijwillig gedoneerd, waarvoor grote dank! Hopelijk lukt het ons om al die sponsors iets terug te geven, door als we thuis zijn iets van de levensrust en levensvreugde die de mensen hier hebben over te dragen.

Geer en Peer

Over de helft!

Door: Saskia Post

Jemig wat gaat de tijd snel. Nou ja, als je bergje op aan het fietsen bent… ;-) Nee echt, wat gaat het hard! We hebben er al vier fietsdagen op zitten en hebben er nog maar drie te gaan. We hebben tot nu toe 243 km en 4590 hm gefietst, hoewel er over de hoogtemeters af en toe wat getwist wordt. De strava en andere meetinstrumenten verschillen nogal wat van elkaar, maar dat het er veel zijn daar is iedereen het unaniem over eens.

En over die hoogtemeters gesproken: iedereen trotseert ze in zijn of haar eigen tempo, maar oh wat zijn we trots! Trots op onszelf en trots op elkaar. De high fives en de knuffels zijn niet aan te slepen. De laatste klimmers worden onthaald met een erehaag van de koplopers. Juichen kunnen we inmiddels als de beste.

Cycle for Plan Vietnam Saskia (2)
Foto: Eva Meylink

En dan, op die mooie route, na ongeveer 3,5 dag fietsen, stoppen we op een prachtige plek met uitzicht over de laatste kilometers van de dag die naar beneden kronkelen tussen de bergen. Daar zitten een paar meisjes in de meest prachtige kleren, met bloemen in hun draagmanden waar ze kransjes en dergelijke van maken, op een muurtje. Als we wat foto’s van ze maken – toeristen als we zijn – krijgen we langzaam toch een beetje de kriebels. Er klopt iets niet aan dit plaatje.

De meisjes zijn wel heel erg opgemaakt en steeds meer beseffen we dat ze hier niet zitten om uit te rusten van het bloemen plukken, ze zitten hier voor het toerisme. Ze hopen wat geld te verdienen door zich te laten fotograferen. Het volgende besef is: het is maandag. Waarom zitten ze niet op school? Ze zijn nog zo jong. Ze horen bij die vrolijke kindjes die we langs de weg hebben gespot die aan het spelen waren op het schoolplein.

Cycle for Plan Vietnam Saskia (1)
Foto: Eva Meylink

Pfff. Dit is dus precies waarom we dit doen. Dit is waarom we fietsen. Dit is de reden dat we met elkaar zo’n enorm bedrag hebben opgehaald. Dit is waar Plan zich voor inzet. De meisjes zagen eruit als plaatjes. Hun klederdracht, die we al bij zoveel mensen hebben gezien, is prachtig. Maar de omstandigheden kloppen niet. ’s Avonds bij de briefing wordt dit ook nog even gemeld. “Geef ze geen geld, want dan houd je het in stand.” Onder het eten wordt er nog even over nagepraat.

En dan gaan we toch maar weer verder, een schitterende afdaling staat ons nog te wachten voordat deze relatief korte rit (50 km) afgelopen is. Met beide handen aan de remmen rollen we de kronkelweg af en eindigen we in Yen Minh. We worden weer ‘gewoon’ toerist en na een douche waaieren we uit om het stadje een beetje te verkennen. Sommigen doen een drankje, anderen laten de beentjes masseren. Even ontspannen, want ook al zijn we over de helft, er komen nog twee lange fietsdagen aan. Morgen gaat de wekker weer vroeg af!

Cycle for Plan Vietnam Saskia (3)
Foto: Eva Meylink

Happy road

Door: Ria Yetsenga-Timmerman

Nadat ik om 5:15u wakker werd door het geluid van kippen die geslacht werden op de markt naast ons hotel (echt waar!), kon de dag voor mij alleen maar beter worden. En dat werd ‘ie! Het was weer een dag waarop de enthousiaste kreten je om de oren vlogen: schitterend, prachtig, oh wat ontzettend mooi, onbeschrijflijk, het mooiste stukje Azië dat ik gezien heb en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Cycle for Plan Vietnam Ria (2)
Foto: Eva Meylink

Hoe kan ik dat onbeschrijflijke nou toch proberen te beschrijven? Hoe kan ik jullie meenemen in de wereld waar wij nu mogen fietsen? Misschien moet ik iets vertellen over de verschillende kleuren groen van de natuur… of over de kleurrijke kleding van de mensen die hier wonen… of over alle enthousiaste en vriendelijke ‘hello’s’ die ons tegemoet komen als we door een dorpje fietsen… of over de wegen die af en toe verrassend goed zijn, en soms ook opeens in slechte staat… of over de fenomenale uitzichten waar ik stil van word… of over die ene high five van dat schattige kindje terwijl je langsfietst…

Cycle for Plan Vietnam Ria (3)
Foto: Eva Meylink

Ik geniet ook van de bijzondere dingen die je om je heen ziet als je hier fietst: een vuurtje in een kruiwagen met een stoofpot erop, houten huisjes op palen tussen de bananenplanten of de moestuintjes aan de rand van de weg. Of hoe de goot wordt gebruikt om je haar te wassen, maar ook voor de afwas, de was en het afval verbranden en je ziet kindjes met de allermooiste lach, met hun broertje of zusje op hun rug.

Dat je niet voluit de berg af moet racen, want je weet nooit wat je om de bocht tegen gaat komen: een vrouw met twintig kilo hout op haar rug, allerlei dieren, bergen zand, grind of gruis, een gat in de weg, een overstekende man op zijn motor die niet uitkijkt maar gewoon gaat. Dat de teer hier nog handmatig heet gemaakt wordt met een brander… Kortom, wat een voorrecht om hier te fietsen! Ik kijk m’n ogen uit. Vandaag was nog weer mooier dan gister en eergister. Na een heerlijk stuk infietsen kwamen de hoogtemeters weer om de hoek kijken en iedereen ging vol enthousiasme naar boven. Ondertussen waren de “oh’s” en “ah’s” niet van de lucht: afzien en genieten komen dicht bij elkaar ;-) Wat een trots gevoel, op onszelf maar vooral ook op elkaar, als we allemaal boven aankomen!

Cycle for Plan Vietnam Ria (1)
Foto: Eva Meylink

Na een heerlijke lunch hadden we een korte transfer naar een startpunt voor onze beklimming van de Ma Pi Leng pass. De weg heeft als bijnaam de Happy Road en dat klopt volledig. In één woord: schitterend. Bijzonder, nog relatief onontdekt en werkelijk adembenemende uitzichten. Onze gids Zan overdreef niet, toen hij bij de start zei: “Keep your camera’s ready!” Ik kijk er naar uit morgen weer op de fiets te stappen met elkaar en om meer te zien van dit prachtige land. Na drie dagen fietsen weet ik dit in ieder geval: Vietnam en deze fantastische groep mensen met wie ik dit mag beleven, heb ik in mijn hart gesloten.

Wat een vette dag!

Door: Rieke de Ruijter en Remco Kantelberg

Wat een vette dag! We begonnen de dag met een heerlijk ontbijtje om half 7, uitslapen dus ;). Eerst volgde er een super mooie busrit van ongeveer 2 uur door de bergen, die ons naar het beginpunt bracht. Na het opwarmrondje van gisteren is iedereen klaar voor de tweede tocht.

Vandaag stond op het programma een tocht van 82km naar de stad Bao Lac. De tocht begon rustig met een afdaling van 17km, dit was echt onbeschrijfelijk. Super mooie natuur, leuke dorpjes en enthousiaste mensen. Niet teveel stoppen om foto’s te maken en het ontwijken van overstekende dieren was onze grootste uitdaging. We fietsten van de ene in de andere verbazing.

Cycle for Plan Vietnam Remco en Rieke (4)
Foto: Eva Meylink

 

Na deze prachtige afdaling zijn we gestopt om ons vol te eten aan koekjes en fruit. Het echte werk ging dan nu beginnen. Een klim van 11km stond voor de boeg. Gelukkig hadden we af en toe de mogelijkheid om even uit te rusten, daar waar er ook wat vlakke stukjes tussen zaten. Ook deze klim was weer adembenemend en dat maakt het klimmen een stukje aangenamer.

Na deze krachtige inspanning en het nodige zweet hadden we wel een lekker hapje verdiend. In een te leuk restaurant hebben we heerlijk gegeten (zelfs Remco vond het uit de kunst ;) ). Ook hier hebben we weer kennisgemaakt met de lokale bevolking en wat vinden ze het leuk dat we even een bezoekje brengen. Mooi om te zien hoe de mensen leven ook al hebben ze misschien niet zoveel, ze zijn super vriendelijk en enthousiast.

Cycle for Plan Vietnam Remco en Rieke (3)
Foto: Eva Meylink

 

Na de lunch zouden we een heerlijke afdaling tegemoet gaan volgens onze reisleidster Lisette, maar zoals gewoonlijk zaten er weer pittige beklimmingen tussen, bedankt Lisette voor dit extra toetje. Gelukkig mochten we ook genieten van de heerlijke afdalingen tussen de mooie rijstvelden. Ondanks dat de rijst al geoogst was, de uitzichten waren prachtig. Klimmen en afdalen wisselen de verdere route af.

 

Na 82km komen we moe maar voldaan aan bij onze nieuwe slaapplek van de nacht. Met een tafel vol bier sluiten we de dag af. Op naar de karaokebar. We zijn verplicht om vannacht veel bier te drinken, want de bedden zijn van beton. Wat hebben we weer genoten van Vietnam en van de mooie mensen. Met heel veel zin kijken we uit naar de nieuwe dag!

Cycle for Plan Vietnam Remco en Rieke (2)
Foto: Eva Meylink

Zijn we er klaar voor?!

Door: Michelle Hajema

Om half acht verzamelden we om de fietsen rijklaar te maken. Een muziekje op de achtergrond bracht de stemming er al goed in. Een proefritje, nog even een groepsfoto en dan zijn we klaar voor vertrek. “Zijn jullie er klaar voor?”, “JA!”. De energie spat er vanaf, we hebben er zin in!!!

Cycle for Plan Vietnam Michelle (2)
Foto: Eva Meylink

De eerste paar kilometers voelen gelijk al heerlijk. We starten op een off-road pad, waarbij hier en daar wat kiezels en grind om je concentratie vragen. Vervolgens komen we bij een rivierbedding en kijken we na een kleine klim uit over een prachtig meer. We fietsen door en komen onderweg veel rijstvelden en prachtige natuur tegen. Die ongerepte natuur maakt iedereen een beetje stil…

Cycle for Plan Vietnam Michelle (3)
Foto: Eva Meylink

Op het land zien we Vietnamese boeren werken. Prachtig hoe zij ambachtelijk hun werk aan het uitvoeren zijn met een grote glimlach en zelfs de tijd willen nemen om voor de foto even te poseren.
Dan starten we met de intense klim van 8 kilometer. “Doortrappen”, “eigen tempo”, “kom op!”, waren de gedachtegangen die me steeds hoger brachten. Eenmaal bovenaan de top staan we met zijn allen te genieten van onze eerste paar kilometers fietsen met dit top team. De volgende 13 kilometer wisselen elkaar af met klimmen en dalen. Pittige dalen met risicovolle scherpe S-bochten. Maar wat een kick geeft die snelheid in deze omgeving, heerlijk!

Cycle for Plan Vietnam Michelle (1)
Foto: Eva Meylink

Op de heuvel wachten we op elkaar voor de laatste 3 kilometer. Ergens horen we muziek en gezang… klinkt als karaoke? Op zoek naar het gezang, opent een vriendelijke dame de schuur en daar staat een koppel heerlijk mee te blèren op Vietnamese muziek. De microfoon wordt aan ons overhandigd, aangevuld met rijstwijn. Een land met mensen naar mijn hart! Gastvrijheid is hier vanzelfsprekend evenals gezelligheid.

Na dit onverwachte uitstapje fietsen we als groep door naar het eind. We komen door een dorpje waar we onder het genot van een koud drankje een typisch Vietnamese lunch nuttigen.

De bus voert ons vervolgens naar de rivierbedding waar we op de boot stappen. In het dal, met alleen het getjilp van de vogels en de ronkende motor varen we langs prachtige bergen, rotsen en door een grot. Nagenietend van onze eerste tocht, waarbij iedereen zichzelf heeft overtroffen en waar we met een lach en een traan even stilstaan bij de prestatie.

Vietnamese jongeren leren een vak

Door: Barbara Schong

Vandaag gaan we het drukke Hanoi verlaten en met de bus naar Noord-Vietnam!
Maar we beginnen de dag met een bezoek aan het hoofdkantoor van Plan International, dat ook in Hanoi zit. De directrice en medewerkers vertellen over het werk van Plan in Vietnam en hoe het geld geïnvesteerd wordt in projecten die kindhuwelijken tegengaan en goed onderwijs beschikbaar maken.

Daarna gaan we in de bus naar REACH, waar 18- tot 30-jarigen de kans krijgen om een vak te leren. We kregen een heel mooi filmpje te zien over een gehandicapt meisje uit een arm gezin, dat door het volgen van onderwijs bij REACH nu een goede baan gevonden heeft als grafisch ontwerper.

Cycle for Plan Vietnam Barbara (1)
Foto: Eva Meylink

Daarna mochten we in diverse klassen meekijken, terwijl de jongeren les kregen. In één lokaal ontmoetten we leerlingen die een horeca-opleiding volgen. Ze maakten heerlijke cocktails voor ons. Super leuk! In een ander lokaal waren leerlingen met een grafisch computerprogramma allerlei ontwerpen aan het maken. Dat was mooi om te zien.

Cycle for Plan Vietnam Barbara (3)
Foto: Eva Meylink

In de hal hingen allerlei bedankbriefjes van leerlingen aan de school en de onderwijzers. Ze bedankten voor de mogelijkheid om een opleiding te volgen. REACH wordt bekostigd door Plan International, de regering en de bedrijven die de leerlingen helpen opleiden.

Cycle for Plan Vietnam Barbara (2)
Foto: Eva Meylink

Toen was het tijd om verder te reizen. Eerst nog even ergens geluncht en toen vijf uur lang in de bus naar Babe National Park. Onderweg zagen we mooie landschappen voorbij komen. Eerst was het een heel stuk vlak en geleidelijk aan zagen we steeds meer bergen. En het was heel gezellig in de bus; we hebben zelfs nog een feestje gebouwd met allerlei meezingers en discolicht.

Cycle for Plan Vietnam Barbara (4)
Foto: Eva Meylink

Aangekomen in het hotel was het al donker. Morgen gaan we beginnen met fietsen. Ik ga het een beetje met gemengde gevoelens tegemoet… Heel veel zin in, maar ook wel spannend.

Cycle Vietnam

Door: Anouk van der Zande

Vol verwachting klopt ons hart! Het moment waar we de afgelopen maanden naartoe hebben gewerkt, waar we ons uiterste best voor hebben gedaan met het ophalen van het sponsorgeld en uiteraard de vele fietstrainingen. Cycle for Plan gaat nu dan toch echt beginnen!

De afgelopen dagen is iedereen naar Hanoi gevlogen en hebben we de stad ieder op onze eigen manier verkend. Hanoi staat bekend om zijn goede keuken, dus liefhebbers van lekker eten kunnen hier hun hart ophalen. Ook voor de koffieliefhebbers is er een bijzondere koffie uit te proberen: de egg coffee. Zoals de naam al doet vermoeden, koffie met een ei(-geel) daarin. Verrassend lekker moet ik zeggen!

Cycle for Plan Anouk (3)
Foto: Eva Meylink

Zelf heb ik naast Hanoi de afgelopen dagen ook genoten van het mooie eiland Cat Ba. Dit eiland ligt in de regio van Ha Long Bay en staat bekend om de schitterende karstbergen die her en der uit het water verrijzen. Naast een bezoek aan dit schitterende gebied heb ik hier ook al een klein ritje op de fiets gemaakt. Als het noorden van Vietnam (de regio waar we naartoe gaan) net zo mooi is als dit gebied dan wordt het elk moment van de dag genieten. Behalve dan als we bergopwaarts mogen. 😉

Cycle for Plan Anouk (1)
Foto: Eva Meylink

Vanavond was de eerste avond dat we allemaal weer bij elkaar waren. Onder het genot van heerlijk Vietnamees eten, een wijntje of Hanoi-biertje hebben we bijgepraat, en je merkt dat iedereen toch licht gespannen is voor wat komen gaat. Hoe zal het fietsen ons straks vergaan? Hoe is het om onze sponsorkinderen te ontmoeten? Een hoop vragen waarover we al het een en ander gehoord hebben van een voorgaande groep, maar hoe zal het bij ons gaan? Dat gaan we de komende week zien. We hebben in ieder geval allemaal onwijs veel zin in het avontuur dat na al die maanden van voorpret en hard werken dan toch echt daar is. Volgen jullie onze avonturen mee via de blog?

Cycle for Plan Anouk (2)
Foto: Eva Meylink

Ga jij ook de uitdaging aan?

Fiets mee met Cycle for Plan

Vraag de informatiebrochure aan

 

 
 
 
 
 

Mis niet langer onze updates!

Wij geven je:

  • ✓ Concrete resultaten van ons werk
  • ✓ Inspirerende verhalen van meisjes
  • ✓ Evenementen die door Plan worden georganiseerd
  • ✓ Petities en andere acties waaraan jij kunt deelnemen
Sulawesi SHO 2018
Ja, stuur mij de nieuwsbrief

Sorry

De versie van de browser die je gebruikt is verouderd en wordt niet ondersteund.
Upgrade je browser om de website optimaal te gebruiken.