Bereket kon eindelijk naar school: “Ik wil dat andere kinderen hetzelfde mogen voelen”

‘B-E-R-E-K-E-T’, staat er in een schriftje. In scheve en oneven blokletters weliswaar, maar het staat er wel echt. In een vol klaslokaal, aan een houten bureautje, staart een jongen aandachtig naar het schriftje met de letters. In zijn hand houdt de jongen wat onwennig een potlood vast, maar uit zijn ogen is alleen maar trots af te lezen. De twaalfjarige Bereket uit Ethiopië heeft zojuist voor het eerst zijn naam opgeschreven.

Kinderen in Nederland leren vaak in de kleuterklas al hun naam schrijven, maar Bereket had tot kort daarvoor nog nooit voet in een klaslokaal gezet. Hij woont in de Amhara-regio en een groot deel van zijn jeugd daar is getekend door gewelddadig conflict: families werden verscheurd, scholen moesten dicht, en er bleef geen plek over om veilig te leren. Bereket droomde er stiekem al van om ooit naar school te gaan, maar de realiteit bestond uit water halen, brandhout verzamelen en voor zijn broertjes en zusjes zorgen.

Vier woorden

Veel kinderen in de Amhara-regio kennen dezelfde realiteit. Door conflict in de regio bleven scholen vaak jaren achtereen dicht. Daarom zette Plan International met steun van de Europese Unie het IHOPE–project op. Het project steunt gemeenschappen en scholen, en inmiddels zijn meer dan 7.000 kinderen kunnen teruggekeerd naar school. Om dit mogelijk te maken zijn in Bereket’s gemeenschap 28 klaslokalen hersteld en gerenoveerd. Zo had hij eindelijk een vellige plek om te leren.

Toen Bereket voor het eerst het klaslokaal inliep aarzelde hij: “Ben ik niet te oud om nog met school te beginnen?” Maar zijn leraar glimlachte naar hem, drukte een potlood in zijn hand en verzekerde hem: “Je kan vandaag beginnen.” Deze vier woorden openden een nieuwe wereld voor hem. Al waren de eerste weken niet eenvoudig: hij had moeite om zijn potlood goed vast te houden, zijn handen trilden, en elke rechte lijn die hij op papier wilde zetten kwam er krom uit. Maar Bereket liet het er niet bij zitten vertelt zijn leraar: “Hij was vaak als eerste op school en oefende elke dag tijdens de pauze. Hij was ongelooflijk leergierig en paste zich eigenlijk heel snel aan.”

Niet meer te stoppen

Het IHOPE-project zorgde er ook voor dat Bereket de spullen kreeg die hij nodig had om te leren. Meer dan 9000 kinderen kregen schoolmaterialen als leerboeken, schriften, potloden, puntenslijpers en gummen. Voor Bereket waren dit de eerste schoolspullen die hij ooit gekregen had. Hij paradeerde trots met zijn schriften en boeken alsof het gewonnen medailles om zijn nek waren. Zijn eerste doelstelling op school was dan ook om al deze spullen van zijn eigen naam te voorzien. En toen dat eenmaal gelukt was, was Bereket niet meer te stoppen: hij begon te lezen, telt en rekent inmiddels vol zelfvertrouwen, en als de leraar een vraag stelt, gaat de hand van Bereket als eerste omhoog.

Ook op sociaal vlak heeft Bereket grote stappen gemaakt: hij heeft veel nieuwe vrienden gemaakt en helpt graag andere kinderen die ook langdurig school hebben gemist door conflict. Inmiddels durft hij er hard op van te dromen om zelf leraar te worden. “Ik wil dat andere kinderen hetzelfde mogen voelen als ik, toen ik voor het eerst mijn naam kon schrijven”, vertelt hij. “Ik wil aan kinderen meegeven dat ze kunnen leren wat ze maar willen.” Zo ondertekent Bereket met zijn naam dat een simpele handeling voor kinderen in conflictgebieden een belangrijke eerste stap kan zijn richting een waardig en kansrijk leven.